Commissaris van de Koning: ‘Thuis werd er niet over oorlog gesproken’

“Het lijkt zo normaal. Maar dat wij in vrijheid mogen leven, is eigenlijk heel bijzonder. Het is goed om daar af en toe bij stil te staan.”

Aan het woord is de nieuwe Commissaris van de Koning van de Provincie Gelderland John Berends (63). We ontmoeten hem op zijn kantoor op het Provinciehuis in Arnhem om te praten over 75 jaar herdenken. Vanuit het raam hebben we prachtig zicht op de John Frostbrug en het Airborne Memorial. Op deze plek word je iedere dag geconfronteerd met de geschiedenis van Arnhem. “Soms sta ik voor het raam en neem ik alles in mij op. Het is toch bijzonder wat hier allemaal is gebeurd.”

John Berends maakte de Tweede Wereldoorlog zelf niet mee en toch loopt deze als een rode draad door zijn leven. Verhalen van zijn ouders, de herdenkingen als burgemeester en wethouder. Het maakte indruk. “Vanuit de overlevering heb ik veel verhalen meegekregen. Ik ben opgegroeid in Zwolle. Mijn vader was schilder en mijn moeder had een ‘Blokker-achtige’ winkel in het centrum van de stad. Zij maakten de oorlog bewust mee, maar praatten er nooit veel over. Toch kreeg ik flarden mee. We bezochten jaarlijks de dodenherdenking in de Meppelerstraatweg. Op die plek zijn in de oorlog meerdere mensen gefusilleerd. Ik speelde trompet in de plaatselijke harmonie. We maakten tijdens de herdenking koraalmuziek. En een dag later vierden we op diezelfde plek de bevrijding. Heel bijzonder. Net als de verhalen die werden verteld. Een verhaal dat heel dicht bij ons kwam, had te maken met mijn broer. Die trouwde met een Joods meisje. Die kwam bij ons binnen en vertelde dat ze geen familie meer had. Die was allemaal uitgemoord in de oorlog. Dat komt wel binnen hoor.”

Vrijheid

De oorlog kwam bij John Berends ook voorbij in zijn rol van wethouder en burgemeester van Harderwijk en Apeldoorn. “Het klinkt cliché, maar ik ben in die tijd gaan beseffen dat vrijheid echt een groot goed is en daar hoort herdenken bij. Je denkt dat het wat sleetsraakt omdat het zo normaal is geworden, maar eigenlijk moeten we het enorm waarderen. Dat besefte ik ook tijdens het asielzoekersvraagstuk. Er komen mensen uit oorlogsgebieden naar ons land waar vrijheid normaal is. Zij hebben echter veel leed meegemaakt. Die mensen moeten we meenemen in onze maatschappij. We moeten ze helpen. Oorlog is voor ons dan wel ver weg, maar dat geldt niet voor iedereen! Dat is ook een reden om de Tweede Wereldoorlog niet te vergeten, dat we er over blijven praten en van leren. De herinnering levend houden en kijken naar wat het betekent voor de toekomst. Daarom vond ik het ook zo mooi dat ik bij de herdenking op 4 mei in Wageningen zoveel jongeren zag die een rol speelden in de herdenking. Die zijn onze brug naar de toekomst. Vooruitblikken is net zo belangrijk als herdenken. Wat er is gebeurd, moet een les voor de toekomst zijn.”

Frontlinie

In 2020 is het 75 jaar geleden dat Nederland is bevrijd. Ook in Gelderland – dat negen maanden de frontlinie vormde – staan er tal van herdenkingsactiviteiten op de rol. John Berends is van mening dat de herdenking breed moet worden opgepakt. “Het gaat niet alleen om grote aantallen. Hier in Arnhem zijn gigantisch veel mensen omgekomen, maar ook het kleinere leed mogen we niet vergeten. In veel steden, waaronder Berlijn en Apeldoorn, werden zogenaamdeStolpersteinegelegd voor huizen waaruit in de oorlog Joden zijn verdreven en vermoord. Dat je kunt zien wie er woonden. Opdat we niet vergeten… Overigens kan ik me ook voorstellen dat er mensen zijn die niet graag terugblikken. Mijn ouders spraken zoals gezegd nooit veel over de oorlog. Die wilden verder. Als je teveel blijft terugkijken, is het moeilijk vooruit te komen.”
Desondanks kijkt John Berends uit naar ‘Gelderland Herdenkt’. Met een uitgebreid educatief programma wordt er in diverse regio’s met ieder hun eigen programma de bevrijding herdacht. “Het wordt een mooi programma. We gaan op verschillende plekken herdenken. En ook voor de toekomst lijkt het goed te komen. Ik vind het mooi dat veel monumenten zijn geadopteerd door scholen, waardoor de overlevering plaatsvindt. Dat is belangrijk nu de veteranen langzamerhand uitsterven. We moeten daarnaast levend houden dat we na de oorlog onze democratie hebben kunnen inrichten. Het is misschien een beetje politieke uitspraak, maar ik erger me enorm aan al dat commentaar op de Europese Unie. Of je er wel of niet uit moet stappen. We weten toch allemaal waarom de EU is opgericht? Voor vrede en veiligheid in Europa. En de EU heeft ons die veiligheid gebracht. Daar moeten we voorzichtig en respectvol mee omgaan. We kunnen het als land echt niet alleen. Door samen op te trekken, krijg je begrip en respect voor andere culturen, en landen. Begrijp je elkaars normen en waarden. En daar gaat het in de basis om. Alleen door open te staan voor elkaar voorkom je drama’s zoals die we nu gaan herdenken.”

Auteur: Sjoerd Geurts, fotografie Bas van Spankeren
Bron: Magazine Dichterbij Rabobank Arnhem en Omstreken

 

 

Deel dit artikel:  Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookEmail this to someone

Blog – Onder de indruk van Nabil, Melvin en Nehkomi

Ik mag voor mooie opdrachtgevers bijzondere verhalen maken. Het verhaal over de Presikhaaf University – gepubliceerd in magazine Dichterbij van Rabobank Arnhem en Omstreken – deel ik graag. Het gaat over een Arnhemse achterstandswijk met problemen. Althans, zo zien veel mensen de Arnhemse wijk Presikhaaf. Nabil el Malki (24) en Melvin Kolf (33) van de Presikhaaf University laten een veel mooier gezicht zien. Zij gaven hun baan op voor hun buurt…. Ik ben onder de indruk! Hier word ik vrolijk van!

Een doordeweekse zomerdag. Buurthuis De Overkant aan de Bethaniënstraat in Arnhem vormt het kloppend hart van de Presikhaaf University. Daar heb ik afgesproken met Nabil el Malki (24) en Melvin Kolf (33). De twee initiatiefnemers van de Presikhaaf University. Ook vrijwilliger van het eerste uur Nehkomi Veldt (26) schuift aan. Het verhaal van de drie mannen klinkt als een sprookje. Ze kregen het voor elkaar de geplaagde wijk Presikhaaf, waarin ze zelf opgroeiden, tot leven te wekken. Jongeren groeiden onder hun leiding in een rol als vrijwilliger en zetten zich tegenwoordig op hun beurt weer in voor de kinderen uit de buurt. Hoe mooi kan een verhaal zijn? Waarom Nabil, Melvin en vrijwilligers als Nehkomi dit doen? Omdat ze trots zijn op de wijk waar ze zijn opgegroeid. Dit is hun thuis.
Nabil el Malki (24) studeerde bestuurskunde aan de Radboud Universiteit in Nijmegen en werkte tot vorig jaar bij een adviesbureau en het ministerie van OCW. Melvin Kolf (33) ging na een korte loopbaan als betaald voetballer aan de slag als Projectleider jongerenwerk bij Rijnstad. Nabil verzorgt vanmorgen de koffie: “Ik heb het hier altijd prima naar de zin gehad. Maar ik besef ook dat Presikhaaf een bijzondere wijk is. Met grootstedelijke problematiek, criminaliteit, armoede, schulden. Een jaar of vijf geleden kwamen twee moeders uit de wijk op ons af met de vraag of we iets konden betekenen voor hun kinderen. Bijvoorbeeld in de vorm van huiswerkbegeleiding…”

“Waarom die moeders bij ons terechtkwamen?”, vervolgt Melvin Kolf. “Nabil en ik waren al actief als jongerenwerker en daardoor het gezicht van de wijk. Wij wisten hoe we met jeugd om moesten gaan. We zijn serieus met de vraag van de moeders aan de slag gegaan en eigenlijk dachten we meteen groter. Waarom niet een middag huiswerkbegeleiding voor een grote groep kinderen? Het mooie is dat we veel jongeren bij dit project betrokken hebben. Allemaal jongeren uit de wijk. We hebben ze opgeleid tot vrijwilliger waardoor ze voor de kinderen uitgroeiden tot rolmodel. Het werkte aan alle kanten voortreffelijk.”

Nieuwe initiatieven
Het succes wierp zijn schaduw vooruit. Er kwamen steeds meer aanvragen en ook op andere vlakken werden vier jaar lang initiatieven ontplooid. Nabil: “Het werd snel groter. In mei vorig jaar zijn we bij elkaar gaan zitten. Hoe wilden we verder? Uiteindelijk kwamen we op het idee om een eigen bedrijf op te richten: de Presikhaaf University. Dat was niet zomaar een beslissing. Ik werkte op dat moment bij een adviesbureau en het ministerie van OCW en Melvin was projectleider jongerenwerk bij Rijnstad. Wilden wij ons veilige bestaan opgeven voor onze eigen wijk? Om iets te betekenen voor de jongeren in Presikhaaf? Het antwoord was volmondig ja.”
Melvin: “Het was best ingrijpend. Ik heb drie kinderen en ik weet nog dat ik mijn vrouw over de plannen ging vertellen. Dat ik mijn baan wilde opgeven. Haar antwoord? ‘Als jij dat wil, moet je het doen! Ga ervoor.’ Het was een sprong in het diepe. Heel spannend maar ook mooi? Onze droom kwam uit.”

Ondernemerschap

De Presikhaaf University was geboren. Nabil en Melvin werden enkele maanden geleden van vrijwilliger in één klap ondernemer. Vier keer in de week worden er anno 2019 huiswerklessen gegeven en net zo vaak zijn er sportactiviteiten. De kinderen kunnen overal gratis aan deelnemen. Nabil: “We willen niet dat er thuis de keuze gemaakt moet worden tussen de boodschappen of huiswerkbegeleiding. Iedereen heeft hier recht op.”
Maar liefst vijftig jongeren uit Presikhaaf helpen inmiddels als vrijwilliger mee en bijna honderd kinderen komen wekelijks naar een activiteit. Nabil: “We zetten samen de schouders onder Presikhaaf. We zijn trots op onze wijk. Het is mooi te zien dat jongeren het goed oppikken. Feitelijk begeleiden we ze in hun weg naar de maatschappij. Dat ze daar goed terechtkomen.”

Presikhaaf University is een platform waar jongeren en kinderen uit de wijk aan deel kunnen nemen. De samenwerking met de gemeente Arnhem, die ook financieel bijdraagt, is innig. Maar de kersverse ondernemers werken ook samen met andere partijen om programma’s te uit te rollen en gelden binnen te halen om de onderneming tot een succes te maken. Daarnaast staan er nieuwe activiteiten op de rol, zoals begeleiding bij de overgang van basisschool naar voortgezet onderwijs en een festival. Melvin: “De vrijwilligers mogen ook met eigen initiatieven komen. Zoals met Sinterklaas toen iemand zich afvroeg of alle kinderen in de wijk wel een cadeautje kregen. Uiteindelijk is hij daar samen met ons mee aan de slag gegaan en werd uiteindelijk niemand overgeslagen op Pakjesavond. Iets terugdoen voor een ander. Daar gaat het bij ons om. Dat maakt een mooie samenleving.”

Rolmodel

De kracht van de Presikhaaf University is de rol die de vrijwilligers oppakken. Iedere vrijwilliger ontvangt een vrijwilligersvergoeding en krijgt de gelegenheid om te groeien. In een rol als sport- en spelbegeleider, docent of trainer. Ze worden een rolmodel voor de kinderen en pakken die rol volgens Nabil: “Wij leiden feitelijk de burgers van de toekomst op en begeleiden ze naar de maatschappij. Je wil niet weten hoeveel talent hier rondloopt. Het logo van de Presikhaaf University? Gemaakt door een vrijwilliger. De website eveneens. We doen alles zelf. Je krijgt hier ruimte om te ontwikkelen en al deze ervaring staat prima op je cv.”

Sjoerd Geurts

Bron magazine Dichterbij Zomer 2019 – Rabobank Arnhem en Omstreken – Fotografie Bas van Spankeren

Deel dit artikel:  Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookEmail this to someone

Reisblog – In Zweden gaat een nieuwe wereld open

Nee, dit jaar gaan we niet naar de zon. De stranden van Zuid-Frankrijk laten we voor wat ze zijn. De familie – waaronder tieners van 15 en 17 – heeft gekozen voor een actieve vakantie in Denemarken en Zweden. De vakantiefolders beloven veel natuurschoon en lagere temperaturen dan we in het ‘zuiden’ gewend zijn. Maar dat is deze zomer niet zo erg. Op het moment dat Nederland zweet van de hitte (de 40 graden wordt aangetikt) lopen bij ons de druppels langs het lichaam van de inspanning. Mountainbiken, kanoën, klimmen en rodelen. Het kan allemaal in een aangename omgeving waar we blij zijn met 23 graden celsius.

De reis begint in Noord-Duitsland. Bij Puttgarten gaan we met de veerboot de grens over naar Rødby om in Denemarken een paar dagen om het heerlijke eiland Møn te bezoeken. En natuurlijk vergeten we daar de wereldberoemde witte krijtrotsen niet. Vanuit Geo Center Møns Klint dalen we 494 treden af naar de voet van de rotsen waar de prachtige vergezichten een prachtige beloning zijn voor de inspanning die we moeten leveren. Met de kinderen trekken we daarna ook nog met de mountainbike de bossen in langs de kliffen. Een prachtige ervaring. Zelfs de lekke band van de jongste gooit geen roet in het eten. De begeleider wisselt de band binnen een paar minuten. Louis Hamilton kan er met zijn Formule 1 bolide een voorbeeld aan nemen 😁.

Twee dagen blijven we op het eiland, om vervolgens een dagje Kopenhagen te doen. Een leuke afwisseling. Vanuit ons hotel in Glostrup zijn we met de trein in 12 minuten in het hartje van de stad. Natuurlijk een bezoek aan de kleurige Nyhavn, een belangrijke toeristische trekpleister van de stad. Aan de haven zijn veel restaurants en bars te vinden met vooral zomers overvolle terrassen. maar wij hebben snel een plekje. Eten doen we in het amusementspark Tivoli, pal tegenover het station. Bijzonder zo pal in het hart van de stad. Een hapje eten, een achtbaan en lekker op het gras hangen. Het kan hier allemaal.

De volgende dag trekken we verder. Via de Sontbrug naar Zweden waar we via de stad Malmö reizen naar Isaberg Mountain Resort bij het dorp Hestra. Waar je in de winter met de ski’s de sneeuwhelling afstuift, kun je in dit natuurreservaat gedurende de zomer een actieve vakantie houden. En dat doen we. Twee dagen mountainbiken – wat een prachtige maar soms ook pittige routes – een heerlijke tocht met de kano over het grote meer, klimmen in het klimpark en rodelen door de bergen op de gloednieuwe baan. Een beleving. Hier vermaken we ons een week lang prima in een typisch rood Zweeds huisje – een Stuga – om vervolgens via Göteborg en de veerdienst van Stenaline weer naar Denemarken te reizen. Waar de vakantie eindigt in het dorpje Bønnerup Strand in Midden Jutland. Een paar dagen niks doen. Genieten van de zee en de bootjes en een uitstapje maken naar openluchtmuseum Den Gamle in Arhus. Een prachtig zusje van het Nederlands Openluchtmuseum, maar dan midden in de stad. Een bijzondere ervaring en een mooie afsluiting van twee weken Scandinavië. Dat smaakt naar meer….

Sjoerd Geurts

Foto’s Isaberg Mountain Resort en Sjoerd Geurts

 

Deel dit artikel:  Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookEmail this to someone

Een kwart eeuw ondernemer….

De inschrijving van de Kamer van Koophandel liegt niet. In januari 1994 schreef ik me in als ondernemer en begon de teller te lopen. Dat betekent dat Geurts Media deze maand 25 jaar bestaat. Een momentje om bij stil te staan. 25 bijzondere jaren.

Na mijn opleiding begon ik samen met Ton de Vlieger en Paula van Remmen Duivoorts Weekblad. Mooi om iets nieuws van de grond te krijgen. Maar mijn koers veranderde al snel na een telefoontje uit Arnhem ‘of ik op gesprek wilde bij Vitesse-voorzitter Karel Aalbers’. Een periode als perschef volgde. Ik mocht de communicatieafdeling vorm geven, Karel Aalbers pr-matig in toom (proberen) te houden en dicht tegen de spelersgroep aan kruipen. Mooie ervaringen, maar de turbulentie van de voetballerij was toch niet voor deze Groessense jongen weggelegd. Daarom begon mijn ondernemersavontuur al voorzichtig tijdens mijn werk als perschef voor Vitesse. In die periode schreef ik me namelijk bij de KvK in en sorteerde ik voor op een ondernemersavontuur. Ik sprong in het diepe en het lukte me snel boven water te komen en te gaan zwemmen. Nu 25 jaar later zwem ik nog steeds….

Er is in al die jaren zoveel gebeurd dat het amper te vatten is in een paar regels. Maar een paar highlights durf ik wel te geven:

  • Zoals die bijzondere interviews met bekende Nederlanders zoals mijn held André van Duin (wat praat die man snel), Jos Brink (wat een aardige bedankkaart ontving ik na het interview), Edwin ‘Ome Willem’ Rutten (aardige vent) of BZN-zanger Jan Keizer (die tijdens het interview in een hotel werd belaagd door een bus bejaarden).
  • Het werk voor de sportredactie van De Gelderlander (vooral de regionale voetbalderby’s waren geweldig). Ik denk nog steeds dat de regionale journalistiek de toekomst heeft.
  • De zelfgeorganiseerde persreis naar Canada waar ik onder meer Evert van Benthem interviewde.
  • Het hoofdredacteurschap van Lindus (al vijftien jaar). Met dank aan Cees Cator die me introduceerde op advies van Ton de Vlieger (!).
  • Het oppakken van crossmediale uitdagingen. De wereld vroeg om film en daar beet ik me in vast. Mijn tv-journalistieke basis had ik meegekregen op de Academie voor Journalistiek en Voorlichting en nu kwam de tijd om het geleerde in de praktijk te brengen.
  • Het al sinds jaar en dag meewerken aan toeristische en verkiezingskranten c.q. magazines voor de gemeente Montferland.
  • Het presenteren van speciale bijeenkomsten (zoals de Liemerse Sportprijs of de verkiezingsavond bij de gemeente Montferland).
  • De overname van het bedrijf Persbelangen. Sindsdien leveren we landelijk ook puzzels.
  • Het schrijven voor tal van mooie magazines zoals het vroegere voetbalmagazine Hattrick, magazine DUS, Hoor (Beter Horen), Henk en Fred (elektrotechniek), Expovisie, Festivak, QM, Dichterbij.
  • De langdurige relatie met de Rabobank (film en tekst) en corporatie Plavei (film en tekst).
  • Mijn avontuur met Leo Preusting. Samen hebben we het bedrijf Geurts & Preusting Communicatie gehad. Leo leerde me als senior de nodige journalistieke kneepjes.
  • Onze themapagina’s die nog steeds landelijk door kranten geplaatst worden.
  • Het samen met Pablo van Dick en Pascal Lindeman deel uit maken van de projectgroep De Liemers Helemaal Goed om deze regio om de kaart te zetten. Met mooie initiatieven zoals de Liemerse Sportprijs. Wat geeft dat veel positieve energie. En wat te denken van ons initiatief Liemers Actueel.
  • Het hoofdredacteurschap van De Liemers Helemaal Goed Courant, gemaakt door leerlingen van het Candea College en Liemers College. Het is echt bijzonder om met jongeren zoiets moois te maken.
  • Het samenwerken met Cees Cator. Creatief, chaotisch. Heerlijk.
  • Het interview met jonkheer Huub van Nispen tot Sevenaer. Met rode oortjes de oprijlaan en het kasteel in. En ook nog rond mogen kijken….
  • Ons kantoor (samen met Niels Jansen) op het koor van de voormalige kapel in het historische Juvenaat. Oké in de winter wel een jas aan, maar het had wel wat.
  • Filmen voor de gemeente Montferland en Zevenaar (altijd heel gezellig).
  • Het schrijven van mijn eerste boek Familiebedrijven in de Liemers (en de avond bij Lindus waarop ik het vorig jaar mocht presenteren).
  • En bovenal de meer dan prettige samenwerking met mooie partnerbedrijven zoals Sprong reclamebureau, Bureau de Clou, De Vlieger Van Remmen, SWS Teksten, Blik op Online en fotografen zoals Bas van Spankeren en Jacques Kok.

Oké ik ben eenpitter, maar eenzaam is mijn werk als zelfstandige zeker niet. Ik werk met tal van partnerbedrijven, trek er dagelijks op uit, ontmoet bijzondere mensen en mag ik alle vragen stellen die ik maar in mijn hoofd heb. Ja ik heb een fantastisch vak!

Of 25 jaar jubileum reden is voor een feestje? Misschien wel. Maar de regio heeft rond het boek Familiebedrijven in de Liemers wel even genoeg ‘Geurts’ gehad. Op naar de dertig jaar…

Sjoerd Geurts

 

 

 

Deel dit artikel:  Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookEmail this to someone

Reisblog – Kerstmis met een vleugje magie

Grote witte vlokken dwarrelen naar beneden. We kijken verbaasd om ons heen. De megagrote kerstboom, de talloze sfeerlampjes, de aanstekelijke kerstmuziek en de onverwachte sneeuwbui maken het plaatje compleet: het is kerstmis in Disneyland Parijs.

De kerstperiode leent zich bij uitstek voor een knus familie-uitje. Natuurlijk kun je een gezellige kerstmarkt bezoeken in binnen- of buitenland, maar opvallend is dat de laatste jaren steeds meer attractieparken tijdens de kerstperiode de poorten openen. Zo kun je schaatsen in de Winter Efteling of ouderwets broodjes bakken bij het Nederlands Openluchtmuseum.

Wij – een jong gezin met twee kinderen van 10 en 12 jaar – zoeken het dit keer over de grens. We sturen onze auto richting Frankrijk, waar we ons een dag lang onderdompelen in ‘Magical Christmas’ van Disneyland Parijs. Ons bezoek vindt plaats midden in het winterseizoen. De dag begint regenachtig, maar de schoonheid van het park maakt veel goed. Disneyland is veranderd in een kerstlandschap! Met opvallende decoraties, veel kerstbomen en sneeuw… Hoe ze het voor elkaar krijgen? Ik weet het niet. “Maar dit is èchte sneeuw hoor”, bezweert mijn jongste zoon Nick (10). Ik laat hem in de waan.

Achtbanen en treintjes
De ‘mannen’ zijn klaar voor enkele spannende attracties. We zijn er maar een dag en moeten keuzes maken. Achtbanen, treintjes, shows. Ze komen volop aan hun trekken. “Ik wil in ieder geval in het treintje”, zegt Nick, doelend op de Big Thunder Mountain Railroad. Een achtbaan voor jong en oud. Zijn oudere broer Kevin zoekt het liever wat ‘sneller’ en besluit te gaan voor de attractie Indiana Jones, waarbij mijnwagentjes door de ruines suizen. “Echt vet”, zo luidt zijn stoere oordeel na de in mijn ogen enge en heftige rit…

Natuurlijk doen we ook het naastgelegen Walt Disney Studios aan. Daar trekt de nieuwe show Ratatouille onze aandacht. Op het knusse Parijse pleintje Place de Rémy heeft de attractie een plek gekregen. In Ratatouille is moderne techniek verwerkt. In een ‘ratmobile’ ‘vlieg’ je door de bekende filmkeuken van Gusteau’s restaurant. De 3D bril zorgt in combinatie met de bewegende ‘ratten’ voor een 4D ervaring. Heel bijzonder.

“Wauw”, zegt mijn oudste zoon Kevin (12) na zijn derde rit op rij. “Ik zie iedere keer weer iets nieuws. Alsof ik telkens in een nieuwe film terecht kom.” Grappig en commercieel handig is dat je aan het eind van de attractie meteen bij het ‘echte’ restaurant wordt afgezet. In stijl ingericht natuurlijk. Tegen de avond keren we terug naar het grote Disney Park, waar we Disney’s Kerst Parade niet willen missen. Deze trekt enkele keren per dag door het park. We zien de beroemde Disney-held Mickey en al zijn vriendjes in kerstuitdossing voorbij komen. De Kerstman ontbreekt niet. We worden geconfronteerd met gebakken lekkernijen, gigantische zuurstokken en Mickey-vormige peperkoek mannen. De jongens genieten. Wij dus ook!

Sneeuwpop Olaf
We bekijken de parade pal naast de mega kerstboom van 24 meter hoog die bij de ingang, recht tegenover het kasteel staat. De boom neemt een centrale plaats in op Town Square en is versierd met meer dan duizend decoraties! In de avond ziet deze boom er nog indrukwekkender uit. Dat merken we als we enkele uren later terugkomen voor de muzikale ceremonie Magical Christmas Wishes. De lichtjes flonkeren en de sneeuw dwarrelt neer. De show is nog niet afgelopen of het volgende spektakel wacht. De komische sneeuwpop Olaf – uit de Disneyfilm Frozen – is ceremoniemeester van de avondshow, Disney Dreams of Christmas.  Deze wordt op het kasteel van Doornroosje geprojecteerd en begeleid met fonteinen, special effects en vuurwerk. De techniek staat voor niets. Voor het eerst vandaag zijn de mannen – Kevin en Nick – stil. Met open mond bekijken ze de magie van kerstmis. Een bijzondere dag is bijna ten einde.

Foto’s Disneyland Parijs

Deel dit artikel:  Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookEmail this to someone

Reisblog – Londen is ook leuk voor kids

Niet iedere ouder durft het aan, maar een stedentrip is ook voor kinderen de moeite waard. Londen biedt voor jong en oud vertier, vermaak en mooie bezienswaardigheden. Wij namen de proef op de som en bezochten met twee tieners (11 en 13) de wereldstad Londen.

Op het internet verrichtten we voorwerk. Tip: pas je programma aan zodat het voor iedereen leuk blijft.  Als je probeert in twee dagen heel Londen te zien, levert dat gegarandeerd oververmoeide en lastige kinderen op. Onze tip is om voldoende tijd uit te trekken voor een vakantie in Londen en een goede balans te vinden in wat je in Londen gaat zien en doen. En vergeet niet dat kinderen andere dingen leuk vinden dan de grote mensen. Drie musea op een dag en volop winkelen in Oxford Street is niet datgene waar de meeste kinderen voor te porren zijn.
Het is heel leuk om met een open bus door Londen te gaan. Er zijn voldoende aanbieders. Met de ‘hop on en hop off’ bussen kun je bij bezienswaardigheden even uitstappen, om met een volgende bus weer verder te rijden. Handig om op deze wijze bijvoorbeeld the Tower of Londen, The Towerbridge of de Big Ben te bekijken. Tip: koop een familieticket voor twee dagen en ontdek Londen op die manier. Stap uit om de wisseling van de wacht te zien bij Buckingham Palace en rij vervolgens verder naar de oudste en grootste speelgoedwinkel ter wereld Hamleys in de beroemde Regent Street. Genieten!

Family on South Bank with Tower Bridge in background, London, England, UK.

Aparte rondleidingen voor kids
Je moet vooraf goed bepalen waar je heen gaat. Gelukkig biedt Londen een mooie mix van leuk en leerzaam. Aanrader: Bestel vooraf kaartjes via internet. Het voorkomt wachttijden. Een bezoek aan St. Pauls Cathedral of Westminster Abbey is altijd de moeite waard. Deze grote ‘kerken’ vertellen typische Engelse verhalen. Ook voor kinderen zijn er meestal aparte rondleidingen. En vervolgens bezoek je Madame Tussauds of de kroonjuwelen in de Tower of Londen. Tussen de wassen beelden maak je kennis met de groten der aarden zoals Einstein of President Obama of Queen Victoria.
Natuurlijk neem je ook de metro om door de stad te reizen. Een handige manier om je snel te verplaatsen. Met de metro doe je bijvoorbeeld Picadilly Circus aan met de beroemde grote neonreclames. En een paar haltes verder sta je zo voor het voetbalstadion van Chelsea. Net zo makkelijk.
Ben je in Engeland, dan moet je eigenlijk ook een musical bezoeken. Engeland is met tal van theaters de bakermat van de musical. En inderdaad zijn de musicals in het Engels, maar als je bijvoorbeeld voor de Lion King kiest, dan ken je het verhaal al en kun je volop genieten van de entourage en sfeer. Aanrader: Bestel vooraf kaartjes via internet om wachttijden te voorkomen.

De wondere wereld van Harry Potter

Ga je met tieners naar Londen dan moet je zeker even een bezoek brengen aan de Warner Bros Studio’s waar de beroemde Harry Potter-films zijn opgenomen. In de studio’s zie je waar en hoe de acht films van Harry Potter gemaakt zijn. Een feest van herkenning. Het is vooral leuk om te zien hoe bepaalde effecten werken en je mag zelf ook overal aan meedoen. Wat te denken van de ‘green screens’ die overal staan opgesteld. Die laten ook jou rond ‘Zweinstein’ vliegen.  Alsof je in een scene van de film zit. De foto kun je uiteraard tegen betaling meenemen. Erg leuk.

Foto: Warner Bros

 

KADER

Top 10 met kinderen

  • Harry Potter Studio Tour
  • Bustour
  • Tower of London
  • Madame Tussauds
  • Westminster Abbey
  • Wisseling van de wacht
  • Big Ben
  • Speelgoedwinkel Hamley’s
  • Buckingham Palace
  • Musical Lion King

The Original Tour Photo Shoot-London

Family on South Bank with Tower Bridge in background, London, England, UK.

Foto’s: Visit Britain en Original Tour

Deel dit artikel:  Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookEmail this to someone

Zingen, pepernoten en een huilend jochie

Wat waren het leuke, spannende en gezellige weken. Op weg naar 5 december. Verlanglijstjes maken en wekenlang dromen van spulletjes, die je uiteindelijk toch niet krijgt. Maar alleen het dromen en de spanning waren al geweldig. Ik gun ieder kind een mooie Sinterklaastijd. Trouwens ook iedere volwassene.

Ik koester mijn eigen Sinterklaasgeschiedenis als ‘gelovige’. Het begon half november op een meestal gure zaterdagmiddag. Met een bord boerenkool op schoot keken we in huize Geurts met broers en zussen naar de intocht van Sinterklaas op televisie. Lachen om die grappige pieten en blij dat Sinterklaas aan het eind van de intocht vertelde dat we die avond de schoen mochten zetten. Het startsein van enkele spannende weken, waarin ik tekeningen maakten voor de Sint, die vervolgens samen met een wortel in mijn schoen deed en in bed zo lang mogelijk wakker lag te luisteren of ik toevallig iets op het dak hoorde. En ’s morgens zaten er natuurlijk chocoladesigaretten in de schoen.

Liedjes zingen en strooien
Kwamen er vriendjes spelen op woensdagmiddag, dan kregen we heel subtiel de tip of het geen idee was om Sinterklaasliedjes te gaan zingen in de kamer. Nog geen vijf minuten later werd er op de deur gebonsd, kwam er een zwarte handschoen om de hoek (precies zo een als mijn vader had) en vlogen de pepernoten om onze oren. ‘Dankjewel Zwarte Piet’, riepen wij in koor, waarna we zoek gingen naar al het snoepgoed. Tot mijn vader steevast vanuit de keuken riep: kom kijken, daar rent Zwarte Piet. Ieder jaar hetzelfde liedje: als wij door het raam keken, was Zwarte Piet net de boerderij van Beerndje, Bartje en Catootje Diesfeldt gepasseerd en wij dus net te laat. Ik bleef meestal stiekem nog even wat langer kijken of hij nog voor de dag kwam. Nee natuurlijk. Natuurlijk geloofde ik mijn vader! Maar goed, ik was vroeger sowieso goedgelovig.
De periode werd afgesloten op Pakjesavond. Sinterklaas kwam op bezoek, nam een zak vol cadeautjes mee, we kregen te horen wat we allemaal goed hadden gedaan (en wat beter zou kunnen) en wij mochten een voordracht doen. In mijn herinnering heb ik elk jaar blokfluit gespeeld. Gelukkig voor velen heb ik er geen muzikaal talent aan overgehouden. Het Sinterklaasfeest ijlde bij ons trouwens wekenlang na. Tot in het voorjaar kon er zomaar ergens een pepernoot tevoorschijn komen.
Ik gun jong en oud het Sinterklaasfeest. Ik ben deze gezellige periode altijd blijven koesteren en vieren. Ook met mijn eigen gezin. Pakjesavond, gourmetten, Paul de Leeuw kijken. Allemaal even leuk. Dit jaar hebben mijn zoons de leeftijd om ook gedichten te maken. Dus hebben we met z’n vieren lootjes getrokken.

Hulpje van de Sint
Toch is er wel iets veranderd. Ik heb er tegenwoordig een andere taak bij. Vorig jaar ben ik in gevallen als ‘belangrijkste hulpje’ van de Sint nadat de hoofdpiet in Groessen vanwege gezondheidsredenen moest afhaken. De onvervangbare Freek vervangen…een pitte uitdaging en een groot avontuur. Maar wat is dat leuk zeg! Ik mag het dit jaar ook weer doen en ik voel me weer helemaal kind. Gezellig met mijn collega-pieten en Sinterklaas door het dorp en daarna naar Zaal Gieling. Pepernoten strooien, het grote boek van Sinterklaas vasthouden, grapjes maken met kinderen, ondeugende dingen doen en liedjes zingen. Ik geniet er met volle teugen van. En oké, alle begin is moeilijk. Bij mijn eerste ‘boks’ (vuisten tegen elkaar) met een klein jochie op de arm van mama begon het ventje hard te huilen. Een handje pepernoten deed de tranen gelukkig meteen verdwijnen. Was het in het echte leven maar zo makkelijk. Trouwens, ook bij mij ijlt het Sinterklaasfeest vaak dagen na. Als mensen een opmerking maken over een zwarte veeg in de nek of oor, dan weet ik waar het van komt…
Groessen is een gewoon een gezellig Liemers kerkdorp, waar mensen het leuk willen hebben met elkaar. Niet meer en niet minder. In Groessen lopen gewoon traditionele Zwarte Pieten rond. Hier speelt de grote stedenproblematiek (nog) niet. We kijken niet naar afkomst of kleur. Koesteren de traditie en iedereen is welkom. Zelfs mensen uit Loo of Duiven (knipoog) krijgen een handjevol pepernoten. Ik hoop dat het lang zo blijft. Op welke manier we 5 december in de toekomst ook vieren: ik gun iedereen op zijn eigen manier de gezelligheid die ik vroeger ook heb gehad. En nu nog steeds.

Sjoerd Geurts
Hulpje van de Sint

PS. Die opmerking over Loo en Duiven was natuurlijk een grapje. Niet dat er straks onder leiding van pak ‘m beet Looënaar Willem Eijkels een demonstratie in Groessen plaatsvindt….

Deel dit artikel:  Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookEmail this to someone

‘In de Liemers heb je geen lachende mensen’

Nog voor de zomervakantie. Zomaar een dinsdagmiddag bij De OGtent in Duiven. Bijna 25 studenten van het Candea College en Liemers College komen bij elkaar voor een redactievergadering. Ze hebben zich stuk voor stuk vrijwillig aangemeld om journalist te worden voor de nieuw op te richten De Liemers Helemaal Goed Courant. Ze mogen zelf met ideeën komen. De meest uiteenlopende onderwerpen komen op tafel. Lotte de Jong gaat foto’s maken van lachende mensen in de Liemers, Loekie Kok wil de burgemeester van Montferland interviewen, Camillia Stokman mikt op een verhaal over de leerlingen die de regie in het Filmhuis voor een dag overnemen, Nick Hoekstra richt zich op Jort Kelder die bij MKB Duiven op bezoek komt, Ted Trost bezoekt de dame uit Westervoort die in het tv-programma ‘De wereld rond met 80-jarigen’ een rol speelt en Tessa Schijvens duikt in de wereld van vrijwilligers langs de sportvelden. Silke Janssen komt zelfs met een heel rijtje ideeën en neigt naar een artikel over de geschiedenis van de Liemers. Wat een enthousiasme!

Even een stapje terug. De plannen om een goed nieuwskrant voor de Liemers uit te gaan geven komen uit de koker van Hope XXL. Jongeren die streven naar een  betere wereld.  Een wereld waar we met z’n allen een acht voor geven. De projectorganisatie De Liemers Helemaal Goed omarmde het idee van de krant en nu is het zover dat er een nul-nummer ligt. Wat zijn we met z’n allen trots. En nee, we zijn er nog niet, maar wat we nu al doen, is pure winst. Leerlingen uit pak ‘m beet VWO 4 van twee verschillende opleidingen in de Liemers slaan de handen ineen voor een unieke samenwerking. Met medewerking van de scholen, ondersteund door hun docenten Anke Swanenberg en Arnoud Kuijpers. De chemie is vanaf de eerste dag aanwezig.
Zelf mag ik als coördinerend hoofdredacteur een bijdrage leveren en dat doe ik samen met de journalisten Berry Keyser en Susan Wiendels. Mijn voorbereidingen begonnen al ruim een jaar geleden.  Plannen schrijven, veel vergaderen, overleg op de scholen en de voorbereidingen  om de stichting Daadkr8 Media op te richten. Nu zijn we zover dat we echt kunnen beginnen. Het nul-nummer ligt er!
Hoe het allemaal in zijn werk gaat? Het is de bedoeling dat we een echte krant gaan maken met alleen maar goed nieuws. Die twee keer in de maand in de bus valt. Hoofdzakelijk gemaakt door studenten. Niet te vergelijken met bestaande kranten, dus daar zijn we redactioneel geen concurrent voor.

We vergaderen regelmatig. En niet alles lukt meteen, zo blijkt uit een van de vele vergaderingen. Lotte de Groot kan geen lachende mensen in de Liemers vinden, klinkt ze serieus. “Iedereen in de Liemers kijkt hier chagrijnig.” Gelach alom. Uiteindelijk weet ze toch een prachtige plaat van een lachende stratenmaker aan te leveren. De sfeer is goed. Gezellig, enthousiast en gedreven!

De Liemers Helemaal Goed Courant is niet alleen maar leuk. De krant maakt het mogelijk om jongeren nadrukkelijker kennis te laten maken met de Liemers. Met hun eigen omgeving. Op alle fronten. Hoe ziet onze geschiedenis er uit? Welke toeristische hotspots zijn hier? Hoe werkt de politiek? Welke mooie bedrijven hebben we? Onze journalisten worden ‘het veld’ ingestuurd om in de gedachte van het nieuwe onderwijs te leren in de praktijk. En ze hoeven dat niet gratis te doen. Ze krijgen er een vergoeding voor. Dus of ze nu vakken vullen bij Albert Heijn of schrijven voor De Liemers Helemaal Goed Courant, ze worden serieus genomen.
Het nulnummer is in een beperkte oplage gedrukt. Om iedereen te laten zien hoe de krant er uit kan komen te zien en om adverteerders te benaderen (want die hebben we ook nodig). De eerste reacties zijn positief. Vanuit het bedrijfsleven, het onderwijs en de politiek. We zijn er nog lang niet, maar hopen dat we binnenkort echt in de bus vallen! De toekomst zal uitwijzen of deze krant een blijvertje is. Maar hoe die toekomst er ook uit komt te zien, ik ben nu al trots dat ik bij dit project betrokken ben. Dat we luisteren naar en samenwerken met de jeugd, dat we open staan voor nieuwe ideeën. Er gebeuren mooie dingen in de Liemers.

Sjoerd Geurts
De Liemers Helemaal Goed
Geurts Media

IMG_8923

Deel dit artikel:  Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookEmail this to someone

Op ontdekkingsreis in mijn eigen dorp

Ik woon mijn hele leven al in de Liemers. Goed, ik heb vier jaar gestudeerd in Tilburg, maar verder stond mijn bed in Zevenaar, Ooy en vooral Groessen. Ik denk de Liemers dus wel te kennen. Zeker omdat ik me hier al bijna vijftig jaar dag in en dag uit beweeg. Ik trek er wekelijks met mijn fiets op uit maar ontdek ook wandelend – met onze hond Cooper – de regio. Dan denk je ‘het’ allemaal wel te weten. Deze week ben ik er echter achter gekomen dat de werkelijkheid anders is. Met dank aan de klompenpaden in de Liemers. Het Kandiapad heeft me een nieuw perspectief op het buitengebied van Groessen en Loo gegeven. Een bijzonder stukje Liemers.

Zestien kilometer lang ontdek ik samen met mijn zoon Kevin (15) de andere kant van mijn roots. Zie vergezichten die ik nog nooit gezien heb en loop op paden die mijn voeten nog nooit gedragen hebben….. Een unieke ontdekkingstocht door het rivierenlandschap van de Rijn. Over dijken, oeverwallen, kerkenpaden en door uiterwaarden. Staan we doordeweeks regelmatig op de deel van fruitteler De Stokhorst om appels en peren te kopen. Nu wandelen we achter de boomgaard van de familie Wolters langs. Fietsen we normaal over de dijk langs de groene uiterwaarden, nu lopen we er dwars doorheen, langs de wilde paarden die het bezoek rustig gadeslaan. We gaan over paden waarvan we het bestaan nooit hebben geweten. Bijvoorbeeld parallel aan de Lijkweg in Groessen, of dwars door het veld op de grens van Ooy en Duiven.
Aan ooievaars hebben we vandaag geen gebrek? Het Kandiapad trekt langs meerdere nesten. Het moet gek lopen, wil je er geen spotten. Na een pauze bij de Wellinghoeve wandelen we ook nog even het Rijnstrangengebied bij de mammoet in, waar je vrij mag ‘struinen’. Hier bekijk je de Loowaard vanaf de andere kant en ontdek je beversporen. Bijzonder!
Een kanttekening is er echter wel te maken. Het genieten van dit landschap is niet oneindig. Uitgerekend op de plek van het pittoreske Kandiapad wordt over enkele jaren de A15 naar alle waarschijnlijkheid met een brug over het Pannerdensch Kanaal doorgetrokken. En dan ziet dit gebied er plotseling heel anders uit. Dus wacht niet te lang: www.klompenpaden.nl

IMG_1056bw klomp (Large)

Deel dit artikel:  Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookEmail this to someone

Petje af voor de vrijwilliger…

‘Als je een vrijwilliger zoekt, kun je beter iemand vragen die al wat doet. Die zegt waarschijnlijk ja. Maar als je iemand benadert die nog helemaal niks doet, dan is het antwoord meestal meteen nee.’
Deze wijze woorden vertrouwde Groessenaar Sjef Holland me een jaar of vijf geleden toe. Ik was op dat moment voorzitter van Sportclub Groessen en in alle geledingen zochten we versterking.  Een zoektocht die iedere vereniging bekend in de oren klinkt. Sjef sloeg met zijn opmerking de spijker op zijn kop. Nieuwe vrijwilligers binden viel destijds niet mee en toch wisten we nieuwe mensen aan de club te binden. Meestal betrokken mensen, die inderdaad vaak elders ook al iets ‘voor de gemeenschap’ deden.

Ik ben zelf van kinds af aan vrijwilliger. Voor diverse verenigingen. Het rondbrengen van een clubblad als jochie, het trainen van een jeugdteam als tiener, bestuurder bij een jongerencentrum of sportclub, quizorganisator, tekstredacteur, presentator kindercarnaval. Voor sport, schutterij, carnavalsvereniging, stichting. Je kunt het niet zo gek bedenken of het is voorbij gekomen. En nog steeds word ik regelmatig benaderd met de vraag of ik niet wat tijd over heb… Ik moet regelmatig aan de woorden van Sjef Holland denken.

Weet je wat het is… vrijwilligerswerk is gewoon ontzettend leuk om te doen. Eigenlijk zou iedereen in zijn leven een keer vrijwilliger zijn geweest. Veel mensen die nog nooit de vrijwilligershanden uit de mouwen hebben gestoken, zouden gewoon eens in het diepe moeten ‘stappen’. Probeer het eens. De meeste verenigingen kunnen nog wel iemand gebruiken. Dat hoeft echt niet meteen de zwaarste functie te zijn binnen de club. Een enkele bardienst in de maand, twee keer per jaar het clubblad rondbrengen, een middagje een podium opbouwen. Ook dan ben je vrijwilliger. Het is leuk, je leert nieuwe mensen kennen en je doet nieuwe ervaringen op. Ben je te druk, denk je? Vrijwilligerswerk bezorgt je juist nieuwe energie. Echt! Ik kan het iedereen aanraden.

Waarom ik over de vrijwilliger begin? Vanavond wordt de Vrijwilligersprijs in de gemeente Duiven uitgereikt. Je kunt van alles vinden van de wijze waarop dergelijke verkiezingen her en der worden georganiseerd, maar het is wel goed dat er aandacht wordt besteed aan het werk van de vrijwilliger. Vrijwilligers vormen de motor waarop verenigingen draaien. Vanavond worden er winnaars gekozen, maar iedere vrijwilliger verdient applaus. Iedere vrijwilliger mag zich vandaag winnaar voelen. Petje af voor de vrijwilliger….

Oja, ik ben er in Duiven vanavond ook bij. Ik maak deel uit van de jury. Inderdaad als vrijwilliger… Waarom ze bij mij terecht kwamen? Misschien omdat ik ervaringsdeskundige ben en dat ik waarschijnlijk geen nee zou zeggen op deze vraag. Sjef had weer gelijk…

Sjoerd Geurts

 

Deel dit artikel:  Tweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on FacebookEmail this to someone